شادی خونه ما

الان که دارم مينويسم ساعت و نيم ظهر چهارشنبه است و تا کمتر از سه ساعت ديگه وارد سال جديد ميشيم. سال نود و يکم با همه ي اتفاقات خوب و بدش اومد و به سرعت باد رفت. اتفاقاتي که دست به دست هم بهترين و بدترين سال عمرم رو رقم زد. تو اين سال مادر شدم و خدا يه فرشته نازنازي بهم هديه داد، تو دوازده شهريور يه ربع مونده به اذان ظهر من شيرين ترين طعم دنيا رو چشيدم و از خوشي سرمست شدم. مادر شدن با تمام سختي ها و شيريني هاش پاداشي برايم بود که نمي دونم به سبب چه کار نيکي شايسته آن شده بودم و خدا را به دليل اين لطف بي بديع تا پايان عمر، هر لحظه و هر دم شاکرم، به خصوص که مرا لايق دختر داشتن دانست. و بدترين اتفاق تمام زندگيم آسماني شدن برادر ...

دلم خیلی خیلی خیلی گرفته بود و هرچقدر هم خودم  رو به الکی خوشی می زدم فایده نداشت. از صبح که چشمام رو باز کرده بودم بغض بدجوری راه گلوم رو بسته بود. دو هفته ای میشد که به حمید سر نزده بودم و حتی امروز که من باید باید باید سر خاک می بدم، من نبودم. از قبل قرار شده بود دوشببه بریم قم و برای تعطیلات اونجا بمونیم. به خاطر یه سری از کارها اصلا نمیشد شنبه و یکشنبه رو نادیده گرفت. از هفته قبل قرار گذاشته بودیم پنجشنبه ناهار بریم اسفندیار. اما اصلا دل و دماغش رو نداشتم اما به خاطر بابایی و عمه جون نه نیاوردم. خودم تهران بودم اما دلم بدجوری یه جای دیگه بود و اشکای گاه و بیگاه بی خیال ما نمی شد. اما طبق معمول با اشکا سبک نمی شدم و...

سه شنبه هفته ای  که گذشت به اتفاق بابایی و عموها( عمو حسین و عمو علی) رفتیم بازدید از برج میلاد. برج میلاد در حال حاضر ششمین برج بلند دنیاست و نماد تهران جدیده. خیلی ها نوع معماری این برج رو نمی پسندند و البته دوستدارانی هم داره. من هیچ نظری در موردش ندارم اما به نظرم خیلی هم بد نیست. اما بابا محسن خیلی این برج رو دوست داره و تا حالا چندبار ازم خواسته بود تا بریم و از بالای برج تهران رو ببینیم، اما تا حالا فرصتش پیش نیومده بود. اما سه شنبه بالاخره قسمت شد و  با عموها طوری قرار گذاشتیم که یه جوری برسیم بالای برج تا هم غروب خورشید بر فراز تهران رو ببینیم و هم شب پر از چراغ های روشن رو. باید اعتراف کنم که تهران ا...

ارغوان قشنگم دیروز پنجشنبه هفدهم اسفند ما با یه سری از مامانای شهریوری قرار داشتیم. هم دلم می خواست برم، هم فکر میکردم تنهایی و بدون بابایی خیلی سخت میشه شما رو تو رستوران نگه داشت، اما خوب به هر حال دلمون رو به دریا زدیم و خودمون رو مثل همیشه به خدا واگذار کردیم و رفتیم سر قرار: قرارمون ساعت یک رستوران اسفندیار بود. صبح ساعت ده از خواب بیدار شدم و تا چشامو باز کردم رفتم تو کلوپ تا ببینم چه خبره که دیدم بحث سر برف و رفتن و نرفتنه. خیلی تعجب کردم و رفتم پشت پنجره دیدم بیست سانت برف نشسته رو زمین و همه جا از برف سفید شده. خلاصه سر رفتن و نرفتن رای گیری شد و قرار شد تا بریم. منم که تا اون موقع هنوز دو دل بودم به اصرار محسن و مامان راهی...

هوراااااااااااااااااااااااااااااااااااا هورا و کف و صوتمون برای اینه که بابایی  در نوزده اسفند بیست و هفت ساله شد. تولدت مبارک عزیزم. امیدوارم صد و بیست سال سایه ات بالای سر من و ارغوان باشه و به هر چی که دوست داری برسی البته با ما. امسال  از کیک و شمع خبری نبود، ایشالله سال دیگه. ایشالله سال دیگه برای بابایی جشن می گیریم. ( این رو هم بگم که بابایی عاشق تولده و از سه سالگی اگه براش تولد نمی گرفتند قهر می کرده) البته امسال همچین خشک و خالی هم برگزار نشد و خانواده سه نفره مون و عمه جون رفتیم پیتزا راز البته مهمون عمه جون. غروب جمعه نوزده هجده اسفند اول رفتیم برای شما یه مبل گرفتیم تا دیگه برای نشستن آماده بشی و بعدش ...

   دختر قشنگم . وقتی شما چهار ماهت شد ما قم بودیم. با مامان جون رفتیم خانه بهداشت و واکسن چهار ماهگی شما رو زدیم. طبق دفعه قبل شما صبوری کردی، یه کوچولو گریه کردی اما وقتی از اون جا اومدیم بیرون  و رفتیم خونه دوست مامانی و من به شما شیر دادم ساکت شدی. قربون دختر خانم و گلم برم. خدا رو شکر تب نکردی. البته هر چهار ساعت به شما استامینوفن دادیم. پاهات هم مثل دفعه قبل درد نمی کرد. خدا کنه واکسن شش ماهگیت هم همینطور باشه. فردای روز واکسنت رفتیم آتلیه ی خاله زهرا تا از شما عکس بگیره. البته خودمم می دونم که نباید تو همچین روزی می بردمت اما از یه طرف هم خاله زهرا از دو روز قبل دمای اتلیه رو به خاطر شما برده بود بالا و من روم نشد دی...

چند روز پیش نو وبلاگ آوینا جون یه روایت تصویری از بیدار شدنش دیدم که خیلی خوشم اومد و کلی باهاش خندیدم. آخه خیلی قشنگ و جذاب بود. با اجازه لاله جون مامان آوینا منم برداشتی تصویری از بیدار شدن ارغوان رو به روایت تصویر می کشم. عروسک قشنگم منم مثل هر مامان دیگه ای عاشق چهره معصوم و پاک دختر دلبندم هستم، مخصوصا وقتی که خوابی. منم هرروز با لبخند زیبای شما روزم رو شروع می کنم. این عکسا رو با هزار مشقت گرفتم(البته با اعراق)، حتما می پرسی چرا: خوب به خاطر اینکه اولا نمی دونستم دقیقا چه ساعتی از خواب بیدار میشی و دوربین به دست نشسته بودم بالاسرت. دوما چون حرکتم می بایست نا محسوس می بود، با گوشیم ازت عکس گرفتم که تا شما تکون می خ...

دخترم قبل از اینکه شما به دنیا بیای، مامانی یه عالمه کلاه و شال و پاپوش برات بافتم. حتی قبل از اینکه بدونم جنسیت شما چیه؟؟؟؟؟ حتی قبل از اینکه شما بیای تو دلم... چندتا کلاه هم تو این زمستونی برات بافتم. آخه دوست دارم یه عالمه کلاه های خوشگل داشته باشی. از کلاه هات عکس انداختم تا اگر یه وقتی بخشیدمشون به کسی شما بدونی چندتا کلاه تو شش ماه اول زندگیت داشتی.( البته یکی از کلاه ها که کوچیکت شده بود رو دادم به خاله زهرا برای آتلیه اش استفاده کنه)          البته اون نارنجیه مال بچگی های عمه جون که لطف کرده و داده به شما. ...

خوب بالاخره کادوی عمه زهرای مهربون هم با پنج ماه تاخیر رسید. قرار شد مامانی هم وقتی نی نی عمه زهرا یک سالش شد براش کادو بخرم. و البته کادوی عمه جون یه گردنببد خیلی قشنگه که امیدوارم تا اخر عمرت یادگاری نگهش داری. البته عمه زهرا قبلا یه عالمه کادو برای شما خریده بود؛ از همون اول که فهمیده بود شما تو دل مامانی و برات اون غورباقه کمر فنری رو خرید. قورباقه تختت، سه چهارتا کفش و پاپوش، آغوشی و ... می بینی چه عمه خوبی داری واقعا که یدونه است. راستی یادم رفت بگم که عمه جون، خاله و مادر خوندت هم هست. خدا برامون نگهش داره صد و بیست سال ایشالله زنده باشه.                  &nbs...